Sinema dünyasının en prestijli ödüllerinden Akademi Ödülleri bu yıl 98. kez sahiplerini buldu.
15 Mart’ta Los Angeles Dolby Theatre’da gerçekleşen, Conon O’Brian’ın ikinci kez sunuculuğunu üstlendiği törenle birlikte 2026 Oscar sezonu resmen tamamlandı ve gözler yeniden yılın öne çıkan filmlerine ve kazananlarına çevrildi.
Golden Globe, Critics Choice, BAFTA ve The Actor Awards gibi önemli duraklardan geçen uzun ödül sezonunun ardından bu yılın yarışının dikkat çeken tarafı ise son yıllara kıyasla daha izleyici dostu bir aday listesi sunmasıydı. Bir süredir Oscar yarışında zaman zaman ağır tempolu ve izleyiciye mesafeli yapımların öne çıktığını görüyorduk. 2026 adayları ise hem prestijli hem de güçlü hikâye anlatımıyla seyir zevki yüksek filmlerden oluştu.
Listeye bakıldığında tür çeşitliliği de dikkat çekiyordu. Epik anlatılardan karakter odaklı dramalara, müzikle güçlenen hikâyelerden türler arası geçişlere kadar geniş bir yelpaze sunuldu. Bu da izleyiciye yalnızca ödül sezonunun ciddiyetini değil, aynı zamanda gerçekten sürükleyici bir sinema deneyimi de verdi.
Kısacası 2026 Oscar yarışında, eleştirmenlerle izleyicilerin aynı filmler etrafında heyecanla konuşabildiği nadir yıllardan birine tanıklık ettik.
Şimdi gelin bu yılın öne çıkan filmlerine ve ödül sezonundaki yerlerine yakından bakalım.
Paul Thomas Anderson imzalı One Battle After Another, sezonun en çok konuşulan filmlerinden biri oldu.
Film, eski bir devrimcinin kaçırılan kızını kurtarmak için geçmişiyle yüzleşmesini konu alıyor. Politik gerilim ve aksiyonu buluşturan hikâye, yer yer absürd tonlara kayarak izleyiciyi sürekli şaşırtıyor.
Film önemli isimlerin yer aldığı oyuncu kadrosuyla göze çarpıyor. Leonardo DiCaprio, karakterin paranoyasını ve içsel çatışmasını oldukça etkileyici bir şekilde yansıtırken, Sean Penn ve Benicio del Toro hikâyeye destekleyici ve güçlü bir ağırlık katıyorlar. Teyana Taylor ise çarpıcı enerjisi ile izleyicinin dikkatini kolaylıkla üzerine çekiyor.
Uzun süresine rağmen temposunu koruyan film, sahneler arasındaki akıcı geçişlerle izleyiciyi sürekli hikâyenin içinde tutmayı başarıyor. Bu yönüyle One Battle After Another, Oscar yarışında yalnızca oyunculuk kategorilerinde değil, yönetmenlik dalında da kuvvetli adaylardan biri olarak gösteriliyordu.
Filmi tamamlayan önemli unsurlardan biri de Jonny Greenwood’un besteleri oldu. Gerilimi ve absürd tonu ustaca destekledi.
One Battle After Another geceyi En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Kurgu, En İyi Uyarlama Senaryo, En İyi Erkek Yardımcı Oyuncu ve En İyi Casting gibi önemli kategorilerde bir çok ödül elde ederek kapattı.
Ryan Coogler’ın yönettiği Sinners, izleyiciyi 1930’ların Amerika’sının güneyine götüren güçlü atmosferli bir yapım.
Hikâye, geçmişleriyle hesaplaşmak zorunda kalan ikiz kardeşlerin kasabalarına dönüşüyle başlıyor. İlk bakışta klasik bir dönem draması gibi ilerleyen film, ikinci yarıda beklenmedik bir yön değiştirerek doğaüstü bir anlatıya dönüşüyor.
Filmin merkezinde ise Michael B. Jordan var. Oyuncu, ikiz karakterlere hayat vererek hikâyenin dramatik yükünü sırtlıyor ve performansıyla filmi sürükleyen en önemli unsur haline geliyor.
Sinners’ın bir diğer büyük gücü ise müzikleri. Ludwig Göransson imzalı soundtrackler, özellikle blues ve İrlanda folk tonlarıyla sahneleri derinleştiriyor. “I Lied To” ve "Rocky Road to Dublin” gibi parçalar filmin duygusunu ve gerilimini de belirgin şekilde yükseltiyor. Bir blues aşığı olarak söylemeliyim ki, eğer bir filmin müzikleri dinleme listeme girdiyse, yıllarca benimle yol alır. Sinners da gerek sinematografik açıdan gerekse soundtrackleri ileşimdiden o filmlerden biri oldu benim için.
Film, Oscar yarışında 16 adaylık elde ederek sezonun en dikkat çeken yapımlarından biri haline gelmişti. Türler arasında cesur geçişler yapan Sinners, ilk yarısındaki klasik dramatik tonun ardından aksiyon, korku ve gizem unsurlarını devreye sokarak izleyiciyi beklenmedik bir sinema deneyimine davet ediyor.
Sinners, Oscar gecesinden En İyi Özgün Senaryo, En İyi Erkek Oyuncu, En İyi Özgün Müzik ve En İyi Görüntü Yönetimi ödüllerini kazanarak ayrıldı.
Chloé Zhao’nun yönettiği Hamnet, yasın herkes için farklı şekillerde yaşandığını anlatan son derece duygusal bir edebiyat uyarlaması.
Film, 16. yüzyıl İngiltere’sinde yaşayan William Shakespeare ve eşi Agnès Hathaway’in, büyük bir kaybın ardından yasla nasıl başa çıktıklarını konu alıyor.
Maggie O’Farrell’in aynı adlı romanından uyarlanan film, yasın farklı biçimlerini sakin ama derinlikli bir anlatıyla ele alıyor. Jessica Buckley’in performansı özellikle dikkat çekici; karakterin acısını ve içsel kırılmalarını çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Her ne kadar ödül sezonun da öncülüğü partnerine vermiş olsa da Paul Mescal’ın oyunculuğu da hikâyeye anlamlı bir katkı sunuyor.
Görsellik ise filmin en büyüleyici taraflarından biri. Pastoral sahneler, kırsal İngiltere’nin ışığını, rüzgârını ve doğasını adeta hikâyenin bir parçasına dönüştürüyor. Doğal ışık kullanımı ve sade kamera dili, kayıp temasını görsel olarak da derinleştiriyor.
Filmin kapanışında ise Max Richter imzası var. Pek çok filmden aşina olduğumuz “On the Nature of Daylight”, hikâyenin duygusal yoğunluğunu güçlendiren etkileyici bir atmosfer yaratıyor. Melankolik ama aynı zamanda umut veren melodisiyle Hamnet’i hafızada kalan filmler arasına taşıyor.
Hamnet, Oscar’dan En İyi Kadın Oyuncu ödülü ile ayrıldı. Jessica Buckley, tüm ödül sezonu boyunca bu kategorideki birçok ödülü topladığı için sonuç sürpriz olmadı.
Zach Cregger’ın yönettiği Weapons, korku türünü çok katmanlı bir anlatıyla yeniden kuran yapımlardan biri olarak öne çıkıyor.
Hikâye aynı kasabada yaşayan bir grup çocuğun kaybolmasıyla açılıyor. Bu olayın ardından açıklanamayan ve rahatsız edici olaylarla şekilleniyor.
İlk bakışta klasik bir tür hikâyesi gibi görünen film, ilerledikçe parçalı anlatım yapısı ve farklı karakterlerin bakış açılarını bir araya getirmesiyle gerilimi giderek yükseltiyor.
Amy Madigan, muhteşem “Gladys teyze” performansıyla, ilk Oscar adaylığından 40 yıl sonra En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü kucakladı.
Korku türüne Oscar’da çok sık yer verilmediği düşünüldüğünde, bu ödül benim gibi korku sineması tutkunları için oldukça sevindirici ve fazlasıyla karşılık bulan bir sonuç oldu.
Joachim Trier’in yönettiği Sentimental Value, aile ilişkileri ve geçmişle yüzleşme üzerine kurulu derinlikli bir Norveç yapımı.
Film, uzun süredir görüşmedikleri babalarıyla yeniden bir araya gelmek zorunda kalan iki kız kardeşin, aile geçmişleriyle yüzleşmesini anlatıyor. Bir zamanlar ünlü bir yönetmen olan babaları Gustav Borg’un, ailesinden ilham alan yeni filmi bu hassas ilişkiyi yeniden gündeme getiriyor.
Oyuncu kadrosu filmin en özenli taraflarından biri. Stellan Skarsgård, Gustav karakterinde son derece etkileyici bir performans sergiliyor. Renate Reinsve, Dünyanın En Kötü İnsanı’ndaki başarısının ardından burada da derinlikli bir oyunculuk ortaya koyarken, Agnes’i canlandıran Inga Ibsdotter Lilleaas ise filmin en sürpriz detaylarından biri oluyor. Sade ve doğal performansıyla pek çok kişiyi büyülüyor.
Trier’in en büyük başarısı, aynı ailede büyüyen insanların geçmişi ne kadar farklı şekillerde hatırlayabileceğini göstermesi. Derin diyaloglar ve karakterler arasındaki kırılgan bağlar filmi son derece etkileyici kılıyor. Trier, karakterlerin iç dünyasına çok yakın duran, yoğun ama abartısız bir anlatı kuruyor.
Cannes’da Jüri Büyük Ödülü’nü kazanan filmde Hania Rani imzalı müzikler de bu duygusal tonu zarif bir şekilde tamamlıyor. Sentimental Value, dengeli anlatımıyla sezonun en dikkat çeken Oscar adaylarından biri.
Favori listemin başında yer alan bu yapım, karakterlerinin kırılganlığını abartıya kaçmadan anlatma biçimi ve duyguyu sessiz ama sağlam bir yerden kurmasıyla da beni en çok etkileyen filmlerden biri oldu. Oscar’da ise En İyi Uluslararası Film (Norveç) ödülünü kazandı.
Guillermo del Toro’nun Frankenstein uyarlaması, klasik bir hikâyeyi yeniden anlatmanın zorluğunu başarıyla aşan etkileyici bir yapım.
Film, Victor Frankenstein’ın yarattığı varlık üzerinden insanlık, yalnızlık ve aidiyet temalarını yeniden ele alırken Mary Shelley’nin klasik hikâyesine modern bir yorum getiriyor.
Jacob Elordi, Frankenstein’ın yarattığı varlığa hayat verirken etkileyici bir performans sergiliyor. Uzun makyaj süreciyle şekillenen karakter, hem insani hem de yabancılaşmış yönleriyle izleyici üzerinde yoğun bir etki bırakıyor. Oscar Isaac hikâyeye sağlam bir başlangıç sunarken, Christoph Waltz ise filme canlılık veren bir performans sergiliyor.
Filmin en dikkat çekici taraflarından biri de görsel atmosferi. Guillermo del Toro’nun imzasını taşıyan gotik dünya, Viktorya döneminin karanlık ve büyüleyici estetiğini sinemaya özenli bir şekilde yansıtıyor.
Alexandre Desplat imzalı müzikler ise bu atmosferi tamamlayan önemli unsurlardan biri. Filmin duygusal yoğunluğunu ve gotik tonunu derinleştirerek Frankenstein’ı hem görsel hem de duygusal açıdan etkileyici bir deneyime dönüştürüyor.
Film, Oscar’da teknik kategorilerde öne çıkarak En İyi Makyaj ve Saç Tasarımı, En İyi Prodüksiyon Tasarımı ve En İyi Kostüm Tasarımı ödüllerini kazandı.
Joseph Kosinski’nin yönettiği F1, yüksek bütçesi ve görselliğiyle öne çıkan, adrenalin dolu bir yarış filmi.
Film, 30 yıl aradan sonra pistlere dönen Sonny Hayes’in hikâyesi üzerinden heyecan dolu bir yolculuğu anlatıyor. Yarış sahnelerinin gerçekçiliği, karakterler arasındaki çatışmalar ve dramatik anlar, aksiyon temposu zaman zaman düşse bile izleyiciyle kuvvetli bir bağ kuruyor.
Brad Pitt ve Javier Bardem ikilisi, ekran kimyaları ve karakter etkileşimleriyle filmi izlerken keyif veren performanslar sergiliyor. F1 markasının ve partnerlerinin desteğiyle tasarlanan sahneler, özellikle yarış tutkunları için görsel bir şölen sunuyor.
Yüksek prodüksiyon değeri ve sahne dinamikleriyle izleyiciye unutulmaz bir deneyim vaat eden film, Oscar açısından arka planda görünüyor gibi olsa da, bu yarıştan da eli boş dönmedi ve En İyi Ses ödülünü kazandı.
Clint Bentley’nin yönettiği Train Dreams, yalın ama etkileyici bir karakter draması sunuyor.
Film, Robert Grainier adlı mevsimlik bir işçinin hayatını gençliğinden yaşlılığına uzanan bir zaman diliminde takip ediyor. Hikâye, büyük dramatik patlamalardan çok karakterin yalnızlıkları, kayıpları, bekleyişleri ve küçük mutlulukları üzerinden ilerliyor.
Film, zamanın akışı ve karakterin iç dünyası üzerinden yol alırken bu yönüyle izleyiciye gerçek hayatta da yanımızdan geçip giden hayatlarla ilgili yoğun bir duygusal farkındalıksunuyor.
Joel Edgerton, Grainier karakterine son derece doğal ve ölçülü bir performansla hayat verirken, Felicity Jones sahnelerine kattığı zarafetle filme ayrı bir derinlik katıyor.
Doğa ve ağaçlar filmin atmosferinin önemli bir parçası. Özellikle teknolojinin ilerlemesiyletren yolu etrafında şekillenen sahneler, karakterin hayatındaki dönüşümleri sembolik bir şekilde yansıtıyor. Bu sade ama yoğun anlatımıyla Train Dreams, Oscar adayları arasında benim için de sessiz fakat etkisi uzun süre hissedilen filmlerden biri olarak öne çıkıyor.
Josh Safdie’nin yazıp yönettiği Marty Supreme, başarılı oyunculuk performansları ve karakter odaklı anlatımıyla öne çıkan bir yapım.
Film, 1950’lerin New York’unda yükselen masa tenisi efsanesi Marty Reisman’ın hayatından esinlenerek, hırslı bir karakterin başarı ve hayal kırıklıklarıyla dolu yolculuğunu anlatıyor.
Filmin merkezinde Timothée Chalamet var. Oyuncu, Marty karakterini son derece gerçekçibir şekilde canlandırıyor. Üstelik Marty her zaman kolay sevilen bir karakter değil buna rağmen Chalamet, izleyicinin onunla sağlam bir bağ kurmasını sağlıyor.
Chalamet’in performansına Gwyneth Paltrow da zarif bir dokunuş ekliyor. Paltrow’un ekrandaki varlığı, filme klasik Hollywood hissi katarken karakterler arasındaki dinamiği de güçlendiriyor.
Safdie’nin yönetimi, dönemin atmosferini başarıyla yansıtırken Marty’nin kişisel yolculuğunu hem dramatik hem de görsel olarak etkileyici bir şekilde aktarıyor. Bu güçlü performans ve anlatım sayesinde Marty Supreme, Oscar yarışında özellikle erkek oyuncu kategorisinde dikkat çeken bir adaydı. Ancak, Altın Küre’yi kucaklamasına rağmen Oscar’dan eli boş döndü.
Yorgos Lanthimos’un imzasını taşıyan Bugonia, yönetmenin alışılmadık ve tuhaf sinema dilini bir adım daha ileri taşıyan sıra dışı bir yapım.
Film, dünyayı kurtarmaya çalışan iki tuhaf kuzenin, uzaylık olduklarını düşündükleri bir ilaç şirketinin CEO’sunu kaçırmasıyla başlıyor.
Bu ilginç komplo teorisi etrafında şekillenen hikâye, Lanthimos’un karakteristik absürd mizahıyla ilerliyor. Film, izleyiciyi hem şaşırtan hem de merak duygusunu sürekli canlı tutan bir ton yakalıyor.
Emma Stone’un performansı ise filmin en dikkat çeken unsurlarından biri. Oyuncunun film için saçlarını kazıttığı sahneler, karakterin fiziksel ve duygusal dönüşümünü daha da etkileyici kılıyor.
Lanthimos’un kendine özgü yönetmen dili, rahatsız edici ama aynı zamanda hipnotik bir atmosfer yaratıyor. Bu tuhaf enerji sayesinde Bugonia, izleyiciyi hem güldüren hem de sürekli tetikte tutan farklı bir sinema deneyimine dönüşüyor.
Yorgos Lanthimos ve Emma Stone’un yeniden bir araya gelmesi filmin yaratıcı enerjisini daha da yükseltiyor. Yine de bu ikilinin bir sonraki projeleri için küçük bir ara vermesi tekrara düşmemek ve izleyici açısından iyi olabilir.
Kleber Mendonça Filho’nun The Secret Agent filmi, alışılmış ajan hikâyelerinden uzak, karakter ve politik gerilim odaklı bir yapım.
1977 Brezilya’sında, askeri diktatörlük döneminde geçen film, peşindeki devlet ajanlarından kaçan Marcelo’nun oğlu ile yeni bir hayat kurma çabasını anlatıyor.
Wagner Moura, karakterin korkularını, umutlarını ve kırılgan yanlarını son derece etkileyici bir şekilde yansıtıyor. Film, dönemin Brezilya atmosferi ve Recife’nin şehir dokusuyla görsel olarak büyüleyici bir deneyim sunarken, Marcelo’nun yaşadığı gerilimi de güçlendiriyor.
Aksiyon temposu beklentisiyle izleyenler için durağan bir yapım olsa da Secret Agent, klasik ajan filmi kalıplarını kırarak politik ve karakter odaklı bir deneyim arayan izleyici için öne çıkıyor.
Açıklanan Netflix resmî verilerine göre Masumiyet Müzesi, 9,8 milyon izlenmeyle 2026'nın ilk yarısında platformun en çok izlenen yerli dizisi oldu.
Hayatın getirdiği yepyeni deneyimler ve farkındalıklarla köşe yazılarıma kaldığım yerden devam ediyorum.
Kültür ve sanatı, hayatın içinde bıraktığı hislerle birlikte ele alıyorum. Bazen bir film, bazen bir konser ya da karşıma çıkan küçük bir an aracılığıyla şehrin ruhunu sizlerle paylaşıyorum. Çünkü iyi bir deneyim, insanı kendisine biraz daha yakınlaştırır ve hayat özünde deneyimlerden ibarettir.
