Alıştığımız Hayat

  • 18 Kas 2026

Benim için Kasım, arada kalmış bir ay. Ne yeni başlamanın heyecanı  ne de bitirmenin telaşı var. Sonbahar henüz bitmemiş, kış da kapıya tam dayanmamıştır.



Her şey biraz yarım, biraz belirsizdir. Belki de bu yüzden aşka yakışır Kasım. İçinde natamam duygular, gün yüzüne çıkmamış sözler saklıdır. Böylesi bir kasımda, mahalle bakkalının ağzından çıkan tek bir cümle, insanın durup kendi hayatına bakmasına yetebilir.

Türkiye’de yaşarken evimin bulunduğu sokağın başındaki bakkalı Cemal Amca işletirdi. Her sabah saat yedide dükkânını açar, tezgâhın tozunu alır, çayını aynı ince belli bardaktan içerdi. Yıllardır aynı alışkanlıkları  devam ettirirdi. Kasım sabahları o saatlerde tam aydınlanmamış olurdu. Onun için fark etmezdi. Ben onu hep aynı saate işinin başında böyle gördüm.

Soğuk bir Kasım sabahında deri eldivenlerimi ilk kez takmıştım. Günlük gazetemi alırken sordum:

“Cemal Amca, bu işi seviyor musun?”

Uzattığım parayı alırken bir an düşündü. Sonra gülümseyerek cevap verdi:

“Sevmek demeyelim de otuz yıl oldu, alışkanlık diyelim buna.”

O dükkânına döndü, ben yoluma devam ettim. Fakat söylediği aklımdan çıkmıyordu. İnsan bir şeye alışınca onu sevmeye mi başlıyor, yoksa başka türlü bir hayatın mümkün olduğunu zamanla unutuyor mu?

Düşününce, çoğumuzun hayatında buna benzer durumlar var. Artık mutlu olmadığımız ilişkileri sürdürüyor, sevmediğimiz işlere her sabah gitmeye devam ediyoruz. Kendimizi ait hissetmediğimiz yerlerde yıllar geçiriyoruz. Üstelik kalmak için söyleyecek makul gerekçelerimiz de var:

“Şimdi bırakırsam ne olacak?”

“Çocuklar var.”

“Bu yaştan sonra iş mi değiştirilir?”

“Bir düzen kurdum.”

Haksız da sayılmayız. Hayat, istediğimiz anda her şeyi bırakıp yeniden başlayabileceğimiz kadar basit değil. Sorumluluklarımız, geçindirmemiz gereken ailemiz var. İnsan yalnızca kendisi için karar veremiyor. Ama bir süre sonra bu gerekçelerin arkasına saklanmaya başladığımızı da fark etmiyoruz.

Alıştığımız hayatın tuhaf bir tarafı var. Mutlu olmasak da günün nasıl geçeceğini biliyoruz. Sabah kalkıp aynı işe gidiyor, aynı çalışma arkadaşlarıyla karşılaşıyor, aynı şeylerden şikâyet ediyoruz. Değiştirmek istesek de önümüzdeki hayatı bilmiyoruz. Belki de bizi bulunduğumuz yerde tutan, orayı sevmemiz değil, dışarıda ne olduğunu bilmememiz.

Ağaçlar Kasımda yapraklarını döküp yenilenmeye hazırlanıyor. Biz ise dalımıza biraz daha sıkı tutunuyor, bir Kasım daha geçiriyoruz.

Bunu en çok ilişkilerde görüyoruz. Yıllar içinde birbirine söyleyecek sözü kalmamış iki insan aynı evi paylaşıyor. Aynı sofraya oturuyor, aynı sorumlulukları yerine getiriyor. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda. Oysa insanın kendini en yalnız hissettiği yer kendi evi de olabiliyor. Birlikte geçirilen yıllar, bir süre sonra birlikte kalmanın gerekçesine dönüşüyor.

İş hayatında da durum pek farklı değil. Bir bakıyoruz, hayatımızın en verimli saatlerini yalnızca ay sonunu getirebilmek için harcamışız. İşimizi sevmiyoruz ama alıştığımız düzeni bozmak kolay gelmiyor. Üstelik yıllar geçtikçe başka bir işte sıfırdan başlamanın düşüncesi bile yoruyor insanı.

Göç edenler için bu duygunun başka bir tarafı var. Benim gibi başka diyarlara gidenler zamanla yeni hayatlarına alışıyor. Günlük düzen kuruluyor, çevre ediniliyor, hayat devam ediyor. Fakat bir yere alışmak, oraya ait olmak demek değil. Dönmeyi düşünüyoruz, sonra geride bıraktıklarımız geliyor aklımıza. Burada kurduğumuz hayatı da bir kenara koyamıyoruz. Ne kalmak içimize tam siniyor ne de dönmek kolay geliyor. İki ülke arasında yaşıyoruz derken, aslında iki ayrı hayatın arasında kalıyoruz. Tıpkı Kasım gibi.

Elbette her mutsuzluğun çaresi gitmek değil. Her ilişki bitirilmek, her iş bırakılmak, her ülke terk edilmek zorunda değil. Kalmak da bir tercih olabilir. Ama insanın kendisine sorması gereken bir soru var: Burada kalmayı gerçekten istiyor muyum, yoksa başka bir hayatın mümkün olabileceğine inanmaktan mı vazgeçtim?

Geçip giden yıllara üzülürüz. Bir de fark etmeden yitirdiğimiz bir şey var: Hayatımızı değiştirebileceğimize dair inancımız. Bu inanç bir anda kaybolmuyor. Ertelenen kararlarla, vazgeçilen isteklerle, her sabah yeniden kurulan aynı düzenle biraz daha eksiliyor.

Türkiye’de Kasım, yılın sonuna yaklaşıldığını hatırlatır. Gerçi şimdi yaşadığım Perth’te Kasım bahar demek. Sokaklar mor jakarandalarla dolu, herkes yaza hazırlanıyor. Burada yıl bitmiyor, sanki yeni başlıyor. Aynı ay, iki ülkede bambaşka şeyler söylüyor insana. Belki de hayatımızdaki başlangıçların ve bitişlerin takvimle pek ilgisi yok.

Birkaç hafta sonra yeni bir yıla gireceğiz. Kendimize yeni sözler vereceğiz. Daha çok okuyacağız, daha az çalışacağız, sevmediğimiz şeyleri geride bırakacağız. Benim listemi hiç sormayın. Ocak ayında bu sözleri hatırlayacağız. Şubat geldiğinde ise büyük ihtimalle eski düzenimize dönmüş olacağız. Yıl değişecek ama alışkanlıklarımızı yeni yıla taşıyacağız muhtemelen.

Cemal Amca’nın bakkalı, bildiğim kadarıyla hâlâ aynı yerde. Kendisi mi işletiyor, çocukları mı devraldı, haberim yok. Şimdi orada da günler kısalmıştır. Kim açıyorsa kepengi yine hava aydınlanmadan açıyor, tezgâhı siliyor, çayını aynı bardakta içiyordur.

Belki otuz yılın sonunda Cemal Amca işini gerçekten sevdi. Belki de alışmakla sevmek arasındaki fark, onun için artık önemini yitirdi. Bunu bilmiyorum.

Perth’te artık sabahları eldiven takmıyorum. Ama o Kasım sabahı duyduğum cümle, aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ aklımda.

Kendime dönüp aynı soruyu soruyorum:

Yaşadığım hayatı gerçekten seviyor muyum, yoksa yalnızca ona alıştığım için mi içindeyim? Cevabımı yorumlara bırakacağım. Sizlerin yorumlarını da merakla yorumlara bekleyeceğim. 

Yorum Yap

Yazarın Diğer İçerikleri

Güvenin Eşiğinde
Beton Köyün İnsanları
Bakışın Felci ve Ekranın Ötesindeki Dehşet Artık Neden Bizi Sarsmıyor?
Gürültü Çağında Derinlik Arayışı